طبق تعالیم مسیحی، مسیح شخصیت دوم تثلیث اقدس و بعد حلولی یا درونباشندهٔ خداست.
دکتر مهرداد فاتحی در این باره مینویسد: «این حلول، حلولی است در تاریخ.
خدای مسیحیان در عین حال که بینهایت از همهٔ مخلوقات خود برتر و با همهٔ
آنها متفاوت است، ولی با آنها بیگانه نیست. بلکه چون ذات او محبت است، عار
ندارد به مخلوق خود نزدیک شود وحتی با او یگانه گردد. انجیل بیپروا و
کاملاً بر خلاف انتظار انسان اعلام میدارد که خدا در یک شخصیت تاریخی یعنی
عیسای ناصری حلول کرده است. خدا بشریت را به خود گرفته و در سیمای یک
انسان به جهان ما قدم گذاشتهاست. مسیحیان به پیروی از انجیل، این بُعد دوم
از وجود خدا را که در تاریخ حلول میکند، «پسر» میخوانند.»
او همچنین مینویسد:
خدا در بُعد دوم وجود خود یعنی «پسر» در تاریخ ظاهر شده تا پسران و دختران گمشدهٔ خود را جستجو کند. او برای رستگاری انسان رنج کشیده و بر روی صلیب جان دادهاست.
بر اساس تعالیم مسیحیت و کتاب مقدس، مسیح دارای الوهیت میباشد و با خدای پدر (شخصیت اول تثلیث اقدس) و روح القدس(شخصیت سوم تثلیث اقدس) همذات است.
